Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Καταιγίδα 9 Μάρτη

Καταιγίδα στην πόλη ,μετά απο πάρα πολύ καιρό.Βράδυ Τετάρτης και για δυό ώρες ,μια μέτριας έντασης καταιγίδα επισκέφτηκε οολλες περιοχές της Ατιικης και της Αθήνας.
Απο την ταράτσα και τη βεράντα της Κυψέλης ,τα παρακάτω βίντεο και οι φωτογραφίες.







ΦΩΤΟ ΚΕΡΑΥΝΩΝ








 *nNoe*

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Παγωμένη Κυριακή

Το κρύο ήρθε για να μείνει τις τελευταίες μέρες.Ενα ξέρο κρύο,σκέτο,χωρίς νερά,χωρις χιόνια.Με σύννεφα που κρυώνoυνε και αυτά .Η μέρα της Κυριακής ξημέρωσε με μια θερμοκρασία κοντά στους 2 C στην Κυψέλη με την σόμπα ν αναδυκνύεται στην καλύτερη ερωμένη ever...


















Μόνο αργά το απόγευμα,η δύση κάπως ζωντάνεψε με τους χρωματισμούς της ,αυτή την χλωμή και παγωμένη μέρα.






*nNoe*


Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Παγωμένο Σάββατο και βραδιές που δεν "βγαίνουν"

Ενα παγωμένο Σάββατο  με την θερμοκρασία στους 4c ,στις 23 Γενάρη 2016.Ο ουρανός της Αθήνας ,απο την Κυψέλη ,στις 09:30 το πρωι

ΑΚΡΟΠΟΛΗ


ΥΜΗΤΤΌΣ


ΒΟΡΕΙΑ-ΒΟΡΕΟΔΥΤΙΚΑ


ΔΥΤΙΚΑ -ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΑ


ΒΟΡΕΙΑ-ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ
















Ειναι και βραδιες που "δεν "βγαινει. Δεν πάει πουθενα. Οπου και αν πας οτι και αν δεις,απλα "δε βγαινει"...παρα μονο σε αδιεξοδο.Και λες,"σκατα" την πάτησα,αφου το ξερα,γιατι ηρθα απο δω ξανα? Λες και σε παει ο αυτόματος.Τότε αποδεχεσαι.Τοτε παραδεχεσαι.Τοτε αναβεις τσιγαρο στο αδιέξοδο.Ακουμπας στον τοιχο του και γουσταρεις σχεδον διεστραμμένα τον παγωμενο βοριά στην πλάτη να σου βαράει μαχαιριές στα ξέσκεπα.Και περιιμένεις να ξημερώσει μια άλλη μερα.Να παρεις άλλο δρόμο.Ακομα και αν αυριο ξαναβρεθεις φατσα με φατσα με το μαχαιρι του βορια,.ακόμα και τοτε.Αλλά τοτε ,να σου πω τι κανεις......Τότε χορευεις.Το ζειμπεκικο της ζωης σου.Για παρτη σου.Κ οσο αντέξεις.Για τον θεο σου.Να σε βλεπει.Να γουσταρει. Να χαμογελαει καποιος σε σενα κ ας μη τον βλεπεις εσυ.

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Νυχτερινό


Κοντά μεσάνυχτα, Γενάρης καιρός με τη σόμπα μου να τελειώνει και να τσιτσιρίζει μ έναν ακατάληπτο επιθανάτιο ρόγχο .Έζησε ,φούντωσε, ζέστανε,και τώρα σβήνει επιστρέφοντας στον αέρα ότι πήρε.Και μένα το μυαλό μου είναι είναι σε κάποια παραθαλάσσια καφενεία που δεν έχω πάει ακόμα και με περιμένουν χρόνια τώρα.Εμένα το μυαλό μου είναι στους ωκεανούς δροσερού αγέρα,τους φαντάζομαι να γίνονται κρυστάλλινο χέρι ,να διεισδύουν στο στήθος μου να κάνουν μαλάξεις στα κουρασμένα πνευμόνια μου και από εκεί στη καρδιά μου να κάνουν το ίδιο.Δεν ταιριάζει όλο αυτό μου λένε οι φίλοι με την εποχή.Ο άνεμος έξω είναι παγωμένος,ας στεναχωρηθούμε που δε θα χιονίσει.Και οι άλλοι φίλοι μου που σκέφτονται τους άστεγους επειδή κρυώνουν αυτοί κ επειδή αυτοί θεωρούν ότι παρακάνει κρύο.

Ποιος να κάτσει να πει ιστορίες με τον Νοτιά που μπορεί να σε ξεκάνει ,όπως ο βοριάς δε θα μπορούσε ποτέ?Κανείς! Ποιος μπορεί να πει όμορφες ιστορίες με τέρατα που παραφυλάνε κρυμμένα μια ολόκληρη ζωή για να σε βρουν μόνο μια στιγμή ακάλυπτο και να σε τελειώσουν με έναν ψίθυρο τους μόνο?Κανείς! Ποιος μπορεί να πει παραμύθια που μοιάζουν με ζωές πεταμένες ,για κοκκινοσκουφιτσες που βιάζουν λύκους ,για μανάδες που τρώνε τις κόρες τους και πατεράδες που ευνουχίζουν τ αγόρια τους ?Κανείς!Ποιος μπορεί να μπορεί "να καυλώσει την παρέα" με την πιο αθώα και αγνή ιστορία κλαίγοντας μ αληθινά δάκρυα? Ποιος?Κανείς.Ποιος μπορεί να τραγουδήσει το πιο παλιό τραγούδι του κόσμου?Ποιος να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο πάνω στα αφρισμένα κύματα?Κανείς.

Βγάζω τα ρούχα μου και βουτάω.Μεσάνυχτα στη παγωνιά. Όταν βγω θα με περιμένει μια γαλάζια ξύλινη καρέκλα. Ένας βαρύς ελληνικός καφές ,ένα στριμμένο τσιγάρο,ένας βασιλικός .Κ ένα φιλί.Θα χει ένα ζεστό ήλιο και θα φυσάει το πιο δροσερό αγέρι του κόσμου..
 

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

17 των πειρασμων

Λίγο πριν η Νοτιά  αλλάξει πόδι και ο Βοριάς πάρει στροφή,να τη συνοδεύσει
στην έξοδό της .Κυριακή του Γενάρη  που νικιόνται οι πειρασμοί,και γίνονται μελανοστρώματα ,βαθυπράσινα νερά απο τη βραδινη βροχή .Υπό το βλέμμα ενός Χειμώνα που βιάζεται να ζήσει όση ζωή του απέμεινε.Να μη χάσει πια,ούτε μια μέρα.

(φωτο του Γιωργου Μτσάγγου,απο την Αρτέμιδα Αττικής ,Κυριακη 17 Ιανουαρίου 2015)





Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Libertango ή το κάλεσμα της Νοτιας

Μέσα από ένα παράθυρο.Κάτω από ένα υπόστεγο. Τρέχοντας .Περπατώντας.Ταξιδεύοντας.Με τραίνο.Με καράβι.Η μελωδία του νοτιά ξεχύνεται σαν αντάρα ,όλα στροβιλίζονται.Τα νέα που διαχέει σπάνε και διαλύονται σε μικρές λέξεις.Όλοι κατέχουν ένα μικρό κομμάτι μιας αλήθειας που συμβαίνει σε χρόνο τόσο πραγματικό όσο και η ανάσα τους.Μια τόσο δα μικρή αλήθεια που θα συμπυκνώσει τους υδρατμούς στους προσωπικούς τους ουρανούς.Μικρά αλλά βαριά και σταχτιά σύννεφα που όσο ανασαίνουν, μεγαλώνουν και γίνονται απειλητικά.

Ανθρώπινες στιγμές και πλαστικές σακούλες.Στον αέρα. Σ αντίθεση. Με το Libertango του Astor Piazzolla σ αρμονία ανώτερη ,εκεί που ερωτοχτυπιούνται το παράλογο με το λογικό,ο αδιόρατος φόβος με την ηρεμία της ανατροπής,η φευγαλέα ματιά με το αιώνιο βλέμμα,ο έρωτας με τον θάνατο,το κόκκινο με το μαύρο.Η βροχή θα ρθει σαν λύτρωση και σαν κατάρα.Ίσως και σαν απάντηση σε μυστικές και φανερές ικεσίες.Η αλήθεια θα εξισώσει τ αντίθετα.Η ασπίδα του Δία θα τρανταχτεί.Το τραχύ και αρχέγονο άρωμα της Αμάλθειας θα ανακατευτεί με αυτό από τις φλούδες του μανταρινιού στις Αριστοτέλους των σύντομων ζωών .

Και πριν οι νικητές θριαμβολογήσουν και πριν οι ηττημένοι σκύψουν το κεφάλι όλα θα τελειώσουν και ο άνεμος θα μείνει να να λύσει την απορία.Είναι το χειροκρότημα, οι απειλές,τα ουρλιαχτά,οι ικεσίες,τα γέλια και τα κλάματα από άγνωστους θεατές της ζωής μας ή είναι η βροχή που πέφτει αδιάκοπα??



Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

"Και...."

Και βρέχει και χιονίζει και έχει συννεφιά και λιακάδα
και φυσάει και μένει ακίνητος ο καιρός και μου γελάει..

Και έχει κύμα και μπουνάτσα και κρυώνω και λιάζομαι
και τρέχω και δε φτάνω ποτέ και μένω και ξεχνιέμαι...

Και φεύγω και γυρίζω και σκάβω και ανασταίνω και η μέρα περνάει
και γελάω και φοβάμαι.Πολύ.Όλα πολύ και τα χρόνια περνούν..

Και είναι όλα ίδια κ αλλάζουν και θυμάμαι κ ελπίζω και θέλω
και μένω εδώ και μένω εκεί και αλλού και είναι πάντα η ίδια μέσα μου ξενιτιά .

Κ όλα μου λεν για μια πατρίδα,όλα μου λεν για ένα σκοπό ,όλα μου λένε
και μου γελάνε σαν μωρό και κλαίνε μέσα μου, σαν άλλοι και όχι εγώ....

*nNoe*







 Η δυση της Κυριακής 10 Γενάρη 2016